De Waddenplek van Ynske Schuringa-Schogt
Verliefd, getrouwd, een bezinningsplek, afscheid van een dierbare of dat ene vakantiemoment; veel mensen hebben in het Waddengebied een plek die ze koesteren. Voor YNSKE SCHURINGA-SCHOGT is dat de Kobbeduinen op Schiermonnikoog. ‘In mei bloeit het Engels gras, dat is adembenemend mooi.’
Roze rivier
Natuurmonumenten omschrijft de Kobbeduinen op Schiermonnikoog als ‘de wildste kwelder van Nederland’. Ynske Schuringa-Schogt (1945), die samen met haar man al 55 jaar lid is van de Waddenvereniging, omschrijft de Kobbeduinen als ‘adembenemend mooi, zeker in mei’.
De afgelopen zes jaar reisde de gepensioneerde docent wiskunde met haar man rond half mei naar Schiermonnikoog om te genieten van de bloeiende kwelders. ‘We overnachten in Hotel Van der Werff en fietsen dan naar, nu moet ik het precies zeggen, het kweldergebied net vóór de Kobbeduinen. Bij de tweede slenk – waar je over een bruggetje fietst en je al bijna bij het houten Baken bent – staat een bankje waar we altijd neerstrijken. Daar groeit veel Engels gras, dat in die periode massaal bloeit. Overal om je heen kleurt het dan roze van de kleine bloemetjes. De slenk is er helemaal mee bedekt, het lijkt net een roze rivier.’
Kobbeduinen koesteren
Al zolang ze zich kan herinneren bezoekt ze het Waddengebied. ‘Als kind kwam ik vaak op Texel. Wat ik me nog goed herinner, is dat we in een primitief huisje zonder douche zaten. Een paar keer per week moesten we de zee in om ons een beetje schoon te spoelen – weer of geen weer. Dat kun je je nu, met al die luxe, bijna niet meer voorstellen.’ Ook later bleven de Wadden lonken. ‘Mijn zusje ging met haar man op Texel wonen, dus daar kwam ik vaak. Toen ik zelf een gezin had, gingen we dikwijls naar Schiermonnikoog, ook wel naar camping Seedune. En nu trekken we jaarlijks naar Schiermonnikoog, speciaal voor de Kobbeduinen.’
Ze koestert de plek met het bankje. ‘Daarom maak ik mij ook zorgen over de plannen om een stroomkabel onder het eiland aan te leggen. Ik hoop maar dat het niet doorgaat.’ Maar als ze samen op het bankje zitten, met rondom het bloeiende Engelse gras, genieten ze vooral. ‘We blijven er zo een half uur tot een uur. Ik probeer ook altijd het mooie uitzicht te fotograferen, maar ik krijg het nooit zo mooi op de foto als het er werkelijk is.’
Jouw Waddenplek?
Heb jij ook een plek op de Wadden die je koestert en wil je dat verhaal delen met lezers van WADDEN en op onze website? Laat het ons weten via: community@waddenvereniging.nl