Ameland

maandag 30 mei 2016
Blog van de ledenraad

Door Chris Weijer

Ik kom al heel lang op Ameland, eigenlijk al mijn hele leven een paar keer per jaar. Mijn ouders hadden er vroeger een zomerhuisje en , ondanks dat er veel veranderd is op Ameland, voelt het nog steeds als thuiskomen als ik vanaf de pier de dorpsstraat in fiets. Je ontkomt dan niet aan nostalgie en herinneringen aan vroeger, het winkeltje van Van den Brink en de ijssalon van Scheltema zijn verdwenen maar wat bleef is de hang-out bij het ijsloket van De Jong, een ijzersterk¸decennia trotserend gegeven. Over het duinlandschap langs de Kivietsweg kan ik kort zijn: het is weg, vervangen door een compound van (te) grote vakantievilla’s , die een groot deel van het jaar leegstaan, verborgen in een monocultuur van vliegdennen.

Het strand is nog altijd hetzelfde en de mensen er op ook. In het begin van de 50er jaren waagden de eerste Duitsers zich weer op Ameland. Terwijl de Nederlandse badgasten, door de nasleep van de oorlog en de honger over het algemeen een slank postuur hadden, ging het de Duitse gasten kennelijk meer naar den vleze : ze waren dik. Dit verschil is inmiddels helemaal weg. Strandleven heeft zich inmiddels verplaatst naar wat men “Wellness” noemt en in overdekte ruimtes wordt aangeboden in de vorm van bubbelbaden en champagne ontbijt, iets wat ik niet helemaal kan volgen.

Wat wel hetzelfde bleef is de reis over de Waddenzee, gelukkig maar. Deze tocht is voor mij een wezenlijk gedeelte van mijn vakantie. Het is elke keer weer prachtig om langs de drooggevallen platen te varen en ook steeds anders, afhankelijk van seizoen, weer en getij. Het kan mij niet lang genoeg duren, maar er zijn ook mensen die de reis kennelijk zo onuitstaanbaar vinden dat het zo kort mogelijk moet zijn. Ik kan me voorstellen dat je voor dringende zaken op Ameland moet zijn en de lange overtocht een struikelblok is, maar bedenk wel dat een eiland als Ameland de credits verdient om er wat moeite voor te doen.

Het doorsteken van de Piet Scheveplaat om de reis met 6 minuten te bekorten is een belachelijk idee. De crux zit hem in de ambitie van Wagenborg om een getijde onafhankelijke veerdienst met een kolossale vervoerscapaciteit in stand te willen houden en dat gaat niet, de zee is ter plaatse gewoon te ondiep en wordt steeds ondieper door het verplaatsen van de kom bij Holwerd. De vaargeul moet dus niet veranderen maar de veerdienst. Het zware transport zal op het tij moeten gebeuren en het passagiersvervoer met kleinere en lichtere schepen op de wijze zoals nu gebeurt. Het baggeren door Rijkswaterstaat, waar we allemaal aan mee betalen, helpt dus niet.

De bereikbaarheid van Ameland is de historische achilleshiel van het waddenbeleid en pas op, voor je het weet halen ze de plannen voor een dijk of een polder weer uit de kast.